Aşk Dediğin

Aşk dediğin. biraz yanlış telaffuz.
Biraz da bilerek yapılan hata değil midir?
Adını söylerken dilin sürçer mesela.
Kalbin doğrultur 
Ama geç olur.

Bir kelimeyi eksik öğrenmiş çocuklar gibiyiz.
Sevdayı "sevda" diye değil de
Biraz "veda" diye okuruz içimizden.
Harfler yer değiştirir.
Anlam kalır yarım.

Sen bana "gel" derdin.
Ben onu "kal" sanırdım.
Aramızda bir harf.
Ama koskoca bir yalnızlık vardı.

Ne zaman doğrusu aklıma gelse
Yanlışı daha sıcak gelirdi bana.
Çünkü doğru, üşütür insanı bazen.
Yanlış..,
Bir yalan gibi sarar.

Bak. ben seni hep yanlış sevdim.
Doğrusunu bilmediğimden değil.
Doğrusu fazla gerçekti diye.

Ve şimdi soruyorum kendime..
Aşk dediğin.
Doğruyu bulmak mı.
Yoksa yanlışta ısrar etmek mi?

Belki de aşk...
Yanlış bir sokağa bilerek sapmaktır.
Dönüşü olduğunu bilip
Yine de geri dönmemektir.
Bir tabelayı görmezden gelmek.
Bir uyarıyı kalpten silmektir.

Ben seni tam da böyle sevdim işte.
Yolu bile bile kaybederek.
Her adımda biraz daha eksilerek.
Ama dönmeyi hiç düşünmeyerek.

Geceleri bölüp ikiye.
Bir yarısına seni.
Diğer yarısına yokluğunu koydum.
Hangisi daha ağır diye tarttım.
Terazi hep kırıldı.

Seninle konuşurken
Kelimeler değil. susuşlar büyürdü aramızda.
Bir cümleyi tamamlamaya kıyamazdık.
Çünkü sonu gelince
Her şey bitecek sanırdık.

Oysa bitmek.
En başından yazılmış bir dipnottu belki de.
Biz sadece okumadık.
Okumak istemedik.

Şimdi anlıyorum...
Ask. kusursuz bir doğru değil hiçbir zaman.
Biraz eğri. biraz eksik.
Biraz da bile bile kaybedilmiş bir denklem.

Ve ben…
Hala adını yanlış söylüyorum içimden.
Hala aynı hatayı tekrarlıyorum usulca.

Çünkü bazı yanlışlar vardır.
İnsanı en çok kendine yaklaştıran.

Aşk dediğin.. evet...
Biraz yanlış telaffuz.
Biraz da vazgeçemediğin bir hata değil midir?