Silinmeyen Sayfalar

Ali her gece aynı saatte oturuyordu masaya
Oda sessizdi
Saatin tik takları duvarlardan düşüp yayılıyordu yere
Ahşap masa
Sararmış bir defter
Ucu körelmiş bir kalem
Hepsi yerli yerindeydi
Sanki o gelmeden önce bile onu bekliyorlardı

Defteri açtı

İlk sayfa yine karşısındaydı
Aynı cümleler
Aynı çizikler
Aynı izler

Silgiyle defalarca üzerinden geçmişti
Ama kâğıt unutmuyordu
Hiçbir şey gerçekten silinmiyordu

Parmağını sayfanın üzerinde gezdirdi
İnsan da böyle diye düşündü
Üstünü örtüyor… ama izler kalıyor

Kalemi eline aldı
Bugün yeniden başlıyorum

Yazdı Sonra üstünü çizdi

Kaçıncı diye fısıldadı
Kaçıncı kez başlıyorsun Ali
Cevap yoktu
Gözlerini kapattı

Yarım kalmış bir konuşma
Söylenmeyen bir söz
Ve ardından kapanan bir kapı

O sözler benimdi dedi içinden
Ben söylemeliydim

Ama söylememişti

O günden sonra içinde bir şey sustu
Kalabalıkların içinde görünmeyen biri oldu
Gece olunca kendi içine kaçtı
Orası güvenliydi… ama karanlıktı

Defteri kapatmak üzereyken bir fotoğraf düştü

Küçük bir çocuk
Gülen Işıl ışıl bakan gözler

Bu bendim dedi
Sonra durdu
Ya da ben olmalıydım

O an bir şey kırıldı
Ya da belki ilk kez açıldı

Kalemi tekrar aldı
Bugün silmeyeceğim

Yazdı Uzun uzun
Durmadan

Sabah olduğunda sayfa kusurluydu
Ama gerçekti
Silgiyi bıraktı

Sokağa çıktığında hava serindi
Ama içi hafiflemişti
Adımları onu eski bir parka götürdü
Bir banka oturdu

Tam kalkacakken yanına oturdum
Elimde bir defter vardı
Onun gibi Yazıyordum
Durdum
Başımı kaldırdım

Göz göze geldik
Bakabilirsin dedim gülümseyerek

Ali şaşırdı ama gülümsedi
Ben de yazıyorum dedi
Ne yazıyorsun diye sordum

Bir an sustu
Sonra bu kez kaçmadı
Silmeye çalıştığım şeyleri
Başımı hafifçe eğdim
Ben de unutmamak için yazıyorum dedim

Ali’nin yüzü değişti
Unutmamak diye tekrar etti

Evet dedim
Çünkü bazı şeyler silinmemeli
İnsanı insan yapan biraz da izleridir

Rüzgâr hafifçe esti
Peki ya kötü olanlar diye sordu
Omzumu silkeledim

Onlar da bizim
Ama onları nasıl taşıdığımız… o bizim seçimimiz

Ali derin bir nefes aldı
Ben yıllardır kaçıyorum dedi
Kendimden

Gözlerinin içine baktım
Yargılamadan

Sorun değil dedim
Önemli olan ne zaman döndüğün

Sanırım… bugün dedi Ali
Gülümsedim
Geç kalmış sayılmazsın

Bir süre sessizce oturduk
Ama bu sessizlik eksik değildi
Tamamdı

Ali ayağa kalktı
Gitmem lazım dedi

Yazmayı bırakma dedim
Durdu
Bu kez daha dikkatli baktı bana

Daha önce… karşılaştık mı diye sordu

Gülümsedim
Her gün dedim
Her yazdığında

Ali’nin kaşları çatıldı
Anlamaya çalıştı

Ben defterimi kapattım
Ayağa kalktım
Geçerken bankta bir şey bıraktım

Bir ayna  Ali yavaşça aldı
Aynaya baktı
Ve o an anladı

Az önce konuştuğu kişi
Sadece bir kadın değildi

Kendi içindeki
Unutmadığı ama susturduğu sesti

Eve döndüğünde defter hâlâ açıktı
Yeni bir sayfa açtı
Yazdı

Bugün biriyle tanıştım ve kendimle konuştum
Uzun zamandır ilk kez… beni anlayan biri vardı

Durmadı Silmedi
Ve ilk kez
Ali hikâyesini silmiyordu
Çünkü artık kendisinden kaçmıyordu. 


…….

Bunu okuyan herkes için küçük bir not bırakmak istedim. Görüp gözlemlediğim şey şu: Bu yazdıklarım bir hikâye gibi görünebilir ama aslında çoğu insanın içinde sessizce taşıdığı şeylerden doğdu. Bazı cümleler unutmak için değil, hatırlamak için yazılır. Bazı sayfalar silinmez, çünkü silinmesi gereken şey yazı değil, insanın içindeki ağırlıktır. Eğer burada kendinden bir parça bulduysan yalnız değilsin. Eğer bulamadıysan da sorun değil… herkes aynı yerden geçmiyor. Ama hepimiz bir şekilde kendi sayfalarımızı yazıyoruz. Ben sadece kalemi biraz daha görünür yaptım.