Sessiz Bir Veda

Seni sevmek biraz
Ulaşamayacağını bile bile gökyüzüne bakmak gibiydi.
Elini uzatıyorsun,
Dokunamayacağını biliyorsun,
Ama yine de vazgeçmiyorsun maviden.

Bazı insanlar geç kalınmış bir şiir gibi girer hayatına..

Yanındayken dünya biraz yavaşlıyordu sanki.
Kalabalıklar susuyor,
İçimdeki bütün gürültü diniyordu.
İnsan bazen bir kişide
Kendine benzeyen bir huzur buluyor.

Uzun zaman savaştım bununla.
“Belki” dedim,
“Bir gün” dedim,
“Şartlar değişir” dedim.

İnsan en çok da ihtimallere tutunurken yoruluyor.

Sonra bir gece anladım:
Kabullenmek vazgeçmek değilmiş ..

Sevdiğin bir şeyi zorlamadan sevebilmekmiş bazen.
Onsuzluğu inkâr etmeden,

Yine de güzel yanlarını kalbinde taşıyabilmekmiş.

Şimdi adını içimde daha sessiz söylüyorum.
Canım hâlâ yanıyor belki,
Ama eskisi gibi savaşmıyorum kaderle.

Çünkü bazı insanlar senin değildir,
Ama sende iz bırakır.

Ve bazı sevgiler
Mutlu sonla bitmez.

Ne aynı şehir kurtarır onları,
Ne zaman,
Ne de “belki”ler.

Çünkü en derin aşklar
Bazen el ele değil,
Sessizce vedalaşarak tamamlanır.

🖋️Yazarken sakin ama içi sızlayan bir ruh haliydi…