Yağmurlu Bir Akşamda

Yağmur ince ince düşüyordu taş kaldırımlara…Sokak lambaları titrek,
ışıklar suya karışıyordu.

Şemsiyeni biraz yana eğdin,
yer açtın bana. Omzum omzuna değdi,
dünya o kadar küçüldü ki ikimize yetti.

Üşüyor musun? dedin.
Biraz… dedim, ama aslında
sesine yakın olmanın telaşıydı içimdeki.

Adımlarımız yavaştı,
sanki acele edersek
o an kırılacak gibi.

Bir dükkânın vitrininde durduk,
yağmur camda izler çiziyordu.
Sen dışarıyı izledin, ben seni…

Bazen… dedin,
yağmur her şeyi temizler gibi geliyor. 
Belki de… dedim,
bazı duygular böyle daha net görülür.

Gülümsedin. O an
bütün şehir sustu sanki.
Ne telefonlar vardı, ne gürültü,
ne acele eden insanlar.

Sadece iki kalp,
aynı ritmi bulmaya çalışan.
Birden elin elime değdi. 
Çekmedin. Ben de…

Hiçbir şey söylemedik,
çünkü bazı anlar
kelimeleri affetmez.

Yağmur hafifledi,
ama biz yürümeye devam ettik.
Sokak uzundu, gece derindi,
ama içimde tuhaf bir huzur vardı.

Yarın… dedin,
yine burada olur musun?
Bir an sustum, sonra başımı salladım.

Olurum. Ve o küçük cevap
içimde kocaman bir söz oldu.
Sen gittin… yağmur dindi…
ama o akşam hâlâ
avuçlarımda sıcak,
kalbimde yavaşça yaşıyor.

Eski zaman aşkı belki de buydu. 
Birlikte susabilmek,
aynı yağmurda ıslanmak
ve bir  yarın’a 

inanabilmekti.

…

Bu yazıyı, bir yağmur akşamında yaşanan o sessiz yakınlığı anlatmak için yazdım. Bazen en çok şey, söylenmeyen anlarda oluyor; bir şemsiye altında omuz omuza yürürken, kelimelerden çok hisler konuşuyor. Benim için bu metin, küçük bir temasın bile insanda nasıl büyük bir sıcaklık bırakabildiğini ve bazı anların gerçekten unutulmadığını anlatıyor. Biliyorum ki okuyan herkes, hayatının bir yerinde buna benzer bir hissin içinden geçmiştir.