Adını Unutunca

Bir şey eksildi, adını koyamadım,
ama seninle ilgiliydi.

Odada sen yoktun,
ama yokluğun her yere sinmişti,
perdelerin arasından sızan ışık bile
senin yokluğunu hatırlatıyordu.
Bir sandalye boş, bir köşe sessiz,
ve her nesne biraz senliydi sanki.

Bir bardak su içtim, susuzluğum geçmedi.
Çünkü mesele su değildi,
mesele hep biraz eksik kalan o sessizlikti,
ve zamanın ağır ağır kayması…

Sen değildin belki, ya da tam olarak sendin,
insan bazen ayıramıyor,
hatırlamak ile unutmak arasında kayboluyor.
Bir an gülümsedin diye hatırlıyor,
bir an sustun diye unutuyordum.

Konuşsak düzelecek gibiydi,
ama konuştukça daha çok dağıldık,
kelimeler ellerimizden kayıp gitti,
ve içimizde sessiz bir boşluk kaldı.

Bir yerde adını unuttum senin
ve o an en çok seni hatırladım,
yüzünü, gülüşünü, suskunluğunu…
Her hatıra bir yankı,
her sessizlik bir iz.

Sonra her şey yerli yerine geçti.
Sadece biz bir daha gelmedik,
belki yollarımız, belki zaman…
belki de sadece biz.

Belki bir gün
sessizce birbirimizi hatırlarız…
ya da hiç hatırlamayız;
sadece eksik kalan biz kalırız.

…

Bu yazıyı, bazen adını koyamadığım ama içimde hissedilen bir eksiklik duygusunu anlatmak için yazdım. Birinin varlığının değil, yokluğunun bile mekânlara, sessizliğe ve hatıralara nasıl sinmiş olabileceğini fark etmeye çalışıyorum. Bu metin, konuşulmamış cümlelerin, yarım kalmış ihtimallerin ve geride kalan sessiz bir “biz”in içimde bıraktığı izi anlatıyor. Okuyan herkes, kendi hayatında benzer bir eksikliğin izini bir yerlerde bulabilir.